Onze kinderen beschermen begint bij het zenuwstelsel van de volwassene

Wanneer het collectieve zenuwstelsel trilt over wat er zichtbaar wordt… en hoe wij ermee omgaan.

De afgelopen tijd is er opnieuw veel in beweging rond de Epstein-files.

Wat daarin naar boven komt, is zwaar. Pijnlijk. Ontstellend.

Je hoeft geen details te kennen om te voelen: dit raakt iets diep.

Het raakt aan macht.

Aan onschuld.

Aan vertrouwen.

En vooral…aan kinderen.

Laat ons heel helder zijn: elk slachtoffer verdient erkenning.

Erkenning in liefde.

Erkenning zonder twijfel.

Erkenning zonder minimalisering.

Wat gebeurd is, mag niet verzwegen worden.

Wat zichtbaar wordt, vraagt waarheid.

En onze kinderen verdienen bescherming.

Altijd.

Als moeder van drie dochters voel ik dat niet als een abstract thema.

Ik voel het in mijn lichaam. In mijn hart. Het verlangen dat zij veilig mogen opgroeien.

Dat hun onschuld gerespecteerd wordt. Dat macht nooit boven hun waardigheid staat.

En tegelijk…voelen we dit alles ook in ons zenuwstelsel.

Nog vóór we een mening vormen, nog vóór we analyseren of discussiëren, reageert ons lichaam. Misschien merk je het ook? Een spanning in je buik, een onrust, een gevoel van walging, een golf van woede of verdriet. Dat is menselijk. Dat mag.

We leven in een tijd waarin veel verborgen stukken zichtbaar worden. Dat is intens voor het collectieve veld en het is intens voor ons lichaam.

Wanneer ons zenuwstelsel overspoeld raakt, schakelen we gemakkelijk terug naar overleving. We willen vechten. Veroordelen. Polariseren.

Dat geeft ons een gevoel van controle.

Maar echte bescherming ontstaat niet vanuit ontregeling, ze ontstaat vanuit helderheid.

Liefde betekent niet dat we wegkijken, liefde betekent dat we stevig staan.

Dat we grenzen trekken, dat we waakzaam zijn,

maar dit doen zonder onze menselijkheid te verliezen.

Als we langdurig in haat blijven hangen dan draagt ons lichaam die spanning mee,

dan draagt het collectief die spanning mee.

En dan bouwen we een nieuwe wereld met net dezelfde energie als de oude.

Misschien is de uitnodiging van deze tijd subtieler en moediger.

Om aanwezig te blijven bij wat moeilijk is, zonder ons hart te sluiten.

Om slachtoffers in liefde te erkennen en onze kinderen bewust te beschermen

en tegelijk niet toe te laten dat woede ons overneemt.

Deze tijd nodigt ons uit om voorbij scheiding te voelen en in onze volle menselijkheid aanwezig te blijven.

Voor mij is dat geen theorie. Het is een dagelijkse oefening.

In mijn werk begeleid ik mensen in het ontprikkelen van hun zenuwstelsel. Niet omdat er iets “mis” is met hen, maar omdat een lichaam dat zich veilig voelt een heldere waarneming mogelijk maakt. Wanneer het zenuwstelsel tot rust komt kunnen we voelen zonder overspoeld te worden door onze gevoelens, kunnen we betrokken blijven zonder te verharden, kunnen we krachtiger zijn dan ooit zonder agressie en kunnen we onze kinderen hierdoor begeleiden vanuit aanwezigheid in plaats van angst.

Ik geloof oprecht dat duurzame verandering alleen kan ontstaan wanneer we belichamen wat we willen zien. Als we veiligheid willen voor onze kinderen, dan begint dat bij ons veilig voelen in ons eigen lichaam. Als we verlangen naar een andere toekomst, dan vraagt dat van ons dat we niet meegesleurd worden in haat, maar geworteld blijven in bewustzijn.

Dat is niet zacht in de zin van zwak. Dat is zacht in de zin van krachtig en bewust.

Misschien is dat wel de meest stille vorm van revolutie: niet harder roepen, maar dieper belichamen. Terugkeren naar wie we werkelijk zijn.

En wat wij in essentie zijn…is liefde. 💕🍀