Brief 1 – De vraag die mij vond

"Sommige vragen dienen zich niet aan omdat we naar antwoorden zoeken. Misschien komen ze omdat ons hart betekenis probeert te geven aan een ervaring die het nog niet kent."

Heb je ooit een moment meegemaakt waarop de wereld even stil leek te vallen?

Niet omdat alles om je heen stopte.

Maar omdat er vanbinnen iets veranderde.

Misschien gebeurde het na een afscheid.

Misschien tijdens een wandeling.

Misschien terwijl je naar de sterren keek.

Of misschien zonder dat je precies wist waarom.

Mijn eerste bewuste herinnering aan zo'n moment brengt me terug naar toen ik ongeveer zeven jaar oud was.

Mijn grootvader was overleden.

Van die dag herinner ik me niet veel meer.

Ik weet nog dat ik in de kerk zat. Dat ik moest huilen.

Mijn moeder gaf me een muntje. Misschien om me af te leiden. Misschien als troost. Ik heb haar er nooit naar gevraagd.

Later zat ik alleen in de tuin.

Ik weet niet meer welk seizoen het was. Ik denk dat de zomer nog niet begonnen was.

Wat ik me wél herinner, zijn de vogels.

De stilte.

Klavers en madeliefjes in het gras.

Ik keek naar de grond onder mijn voeten en vroeg me af hoeveel mensen daar vóór mij al hadden gelopen.

Wie waren ze? Wat deden zij? En waar waren zij nu?

En toen was daar nog een vraag: Wat doen wij hier eigenlijk?

Vrijwel meteen gevolgd door een tweede: Waar was ik voordat ik hier was?

Als ik vandaag terugkijk, denk ik niet dat ik toen op zoek was naar grote antwoorden over het leven.

Ik probeerde betekenis te geven aan een ervaring die ik nog niet kende. Niet omdat ik alles wilde begrijpen, maar omdat mijn wereld ineens anders voelde dan de dag ervoor.

Voor het eerst besefte ik dat iemand die er altijd was geweest, er ineens niet meer was.

Misschien zocht ik geen verklaring.

Misschien probeerde ik gewoon te begrijpen wat die ervaring in mij wakker maakte.

Door de jaren heen heb ik ontdekt dat sommige vragen niet meteen een antwoord nodig hebben.

Misschien vragen ze eerst alleen om onze aandacht.

We leven in een tijd waarin we voor bijna alles een verklaring proberen te vinden. Door de geschiedenis heen hebben mensen, vaak met de beste bedoelingen, woorden gegeven aan wat zij ontdekten. Hun inzichten boden houvast, troost en richting.

Daar ben ik dankbaar voor.

En toch vraag ik me soms af...

Zou het kunnen dat we onderweg ook een beetje vergeten zijn hoe het voelt om zelf te luisteren?

Niet om de wijsheid van anderen af te wijzen.

Integendeel.

Ik geloof dat we veel van elkaar kunnen leren.

Maar misschien hoeven we daarvoor ons eigen innerlijke kompas niet te verlaten.

Misschien mogen we luisteren met een open hart...

en tegelijk blijven voelen wat in onszelf resoneert.

Dat is de ruimte die ik met deze brieven hoop te creëren.

Geen verzameling antwoorden.

Geen nieuwe overtuigingen.

Maar een plek waar verwondering weer welkom is.

Waar verschillende perspectieven elkaar mogen ontmoeten.

Waar we met respect kunnen luisteren naar elkaars ervaringen, zonder het contact met ons eigen hart te verliezen.

Misschien herken je iets in mijn verhaal.

Misschien helemaal niet.

Allebei is goed.

Want deze brieven gaan uiteindelijk niet over mijn leven.

Ze zijn een uitnodiging om opnieuw nieuwsgierig te worden naar dat van jezelf.

Welke vraag vond jou?

Misschien hoef je haar vandaag niet te beantwoorden.

Misschien is het genoeg dat ze er gewoon mag zijn...

Liefs,

Leen 💕