Brief 4 – Vertrouwen

Lieve lezer,

"Hoe blijf ik mezelf trouw terwijl mijn hart diep verbonden is met anderen?"

Misschien is één van de moeilijkste vormen van vertrouwen niet vertrouwen dat alles goed zal komen.

Misschien is het wel vertrouwen dat ik mezelf niet hoef te verliezen om diep verbonden te zijn met een ander.

Want wat gebeurt er wanneer je hart wijd openstaat?

Wanneer je intens voelt. Wanneer je diep liefhebt. Wanneer het geluk en de pijn van anderen je niet zomaar raken, maar werkelijk binnenkomen?

Dan ontstaat er iets wonderlijks.

Je ervaart de schoonheid van verbinding.

Maar tegelijk ontstaat er ook kwetsbaarheid.

Want hoe meer je liefhebt, hoe meer er iets te verliezen valt.

Ik heb lang gedacht dat mijn kracht was dat ik alles kon dragen.

Dat ik kon aanvoelen wat nodig was. Dat ik een oplossing zou vinden. Dat ik een uitweg zou zien wanneer het moeilijk werd.

Misschien begon dat al heel vroeg.

Als kind voelde ik veel. Ik merkte dingen op die niet altijd uitgesproken werden. Ik voelde sferen, emoties en wat er onder de oppervlakte leefde.

Mijn gevoeligheid was altijd aanwezig.

Maar omdat ik me daarin niet altijd begrepen voelde, leerde ik ook om delen van mezelf weg te duwen.

Ik leerde sterk te zijn. Ik leerde aanpassen. Ik leerde dragen.

En lange tijd dacht ik dat dit was wie ik moest zijn.

Tot mijn hart op een dag op een totaal nieuwe manier werd geopend.

Toen mijn dochter geboren werd, ontdekte ik een liefde die ik nooit eerder had ervaren.

Een liefde die zo groot was dat ze bijna overweldigend voelde.

En samen met die liefde kwam ook angst.

Want plots was er iemand van wie ik zoveel hield, dat ik besefte:

"Ik kan niet meer alles controleren."

Ik herinner me dat ik dacht: "Dit is mijn grootste zwakke plek."

Ik heb een liefde leren kennen die zo groot was, dat ik voor het eerst besefte hoe kwetsbaar een open hart kan zijn. Er was nu iemand in mijn leven van wie ik zóveel hield, dat ik me afvroeg of mijn hart het zou kunnen dragen als het leven haar pijn zou brengen.

Nu weet ik dat het geen zwakke plek was, maar een uitnodiging.

Een uitnodiging om een diepere vorm van vertrouwen te leren.

Want vertrouwen betekent niet dat we zeker weten dat er niets zal gebeuren.

Vertrouwen betekent vooral dat we leren geloven:

"Wat er ook komt, ik zal aanwezig kunnen blijven."

Dat was een weg die ik niet meteen begreep.

Want wanneer iemand van wie je houdt pijn heeft, wil een liefdevol hart vaak maar één ding:

helpen, beschermen, oplossen. De pijn kleiner maken.

Ergens onderweg ontdekte ik een belangrijk verschil.

Er is een verschil tussen iemand dragen en naast iemand staan.

Dragen zegt: "Ik neem jouw pijn over, omdat ik niet wil dat jij moet lijden."

Naast iemand staan zegt: "Ik zie jouw pijn. Ik blijf bij jou. Maar ik vertrouw erop dat jouw weg ook van jou is."

Dat vraagt een ander soort liefde.

Een liefde waarin ik niet minder betrokken ben, maar waarin ik mezelf niet langer verlaat.

Want misschien is dat de grootste les. Dat liefde niet vraagt dat ik verdwijn.

Dat mijn hart niet hoeft te sluiten om mezelf te beschermen, maar ook niet zo ver hoeft open te staan dat ik mezelf verlies.

Ik mag verbonden zijn én mezelf blijven.

Ik mag liefhebben én mijn eigen grond behouden.

Ik mag ondersteunen zonder verantwoordelijk te worden voor de hele weg van een ander.

Misschien is dat de beweging van liefde die steeds vrijer wordt.

Niet van minder voelen, maar van voelen zonder over te nemen.

Niet van afstand, maar van aanwezigheid.

Niet van loslaten omdat het me niet raakt, maar van loslaten omdat ik vertrouw.

Ik vertrouw erop dat de mensen van wie ik hou hun eigen wijsheid dragen.

Ik vertrouw erop dat ook moeilijke ervaringen ons iets kunnen brengen.

Ik vertrouw erop dat mijn kinderen hun eigen pad mogen lopen.

Ik vertrouw erop dat mijn geliefden hun eigen lessen mogen ontmoeten.

En misschien nog het meest:

Ik vertrouw erop dat ook ik mijn eigen weg mag blijven volgen.

Dat ik mezelf niet langer hoef te bewijzen door alles te dragen.

Dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van iedereen rondom mij om liefdevol te zijn.

Dat ik gewoon mag bestaan. Volledig.

Precies zoals ik ben.

Met mijn zachtheid. Met mijn gevoeligheid. Met mijn wijsheid.

Met alles wat mij maakt tot wie ik ben.

🌿

Misschien mag jij vandaag ook even voelen waar jij nog probeert te dragen wat niet van jou is. Misschien mag je zelf ontdekken dat liefde niet vraagt dat je jezelf verlaat.

Dat je hart open mag blijven. Dat je verbonden mag zijn.

En dat je tegelijkertijd helemaal thuis mag blijven in jezelf.

"Ik mag diep verbonden zijn met jou, zonder mezelf onderweg te verliezen."