Brief 5: Controle
- leendeschoesitter
- 11 aug
- 2 minuten om te lezen
Lieve lezer,
Misschien herken je het wel.
Dat je graag weet waar je aan toe bent.
Dat je probeert vooruit te kijken, plannen te maken, dingen te begrijpen.
Dat je soms al drie stappen verder bent terwijl het leven nog maar aan de eerste begonnen is.
Misschien geeft het je een gevoel van houvast.
Want als je weet wat er gaat gebeuren, kun je je erop voorbereiden.
Als je begrijpt waarom iets gebeurt, lijkt het misschien iets minder onzeker.
Als je controle houdt, hoef je misschien niet te voelen hoe spannend het kan zijn om niet te weten.
En misschien is dat helemaal niet zo vreemd.
We leren allemaal op onze eigen manier hoe we onszelf kunnen beschermen tegen wat onzeker, onverwacht of overweldigend voelt.
Controle kan dan een vorm van zorg voor jezelf worden.
Een manier om jezelf bij elkaar te houden.
Maar soms kan iets wat ons ooit geholpen heeft, ons later ook klein houden.
Want wat gebeurt er wanneer je zo druk bezig bent met het vasthouden van het leven, dat je niet meer merkt wat er spontaan in jou wil ontstaan?
Wanneer je al weet hoe iets moet gaan, voordat je hebt gevoeld wat jij eigenlijk wilt?
Wanneer je jezelf probeert te sturen naar een betere versie van jezelf, terwijl een ander deel van jou misschien gewoon verlangt om even te ademen?
Zou het kunnen dat het leven niet altijd om een antwoord vraagt, maar om ruimte?
Ruimte om niet te weten.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om van richting te veranderen.
Ruimte om iets nieuws te ontdekken.
Ik denk steeds meer dat loslaten niet betekent dat je alles uit handen moet geven.
Het betekent niet dat je passief moet worden of dat je geen keuzes meer mag maken.
Maar eerder dat je niet alles vooraf hoeft vast te leggen.
Dat je mag luisteren.
En opnieuw luisteren.
En voelen wat zich aandient.
Dat je jezelf genoeg vertrouwt om te weten dat je ook onderweg kunt bijsturen.
Kan dat een andere vorm van veiligheid zijn?
Niet weten hoe het precies zal lopen, maar weten dat je jezelf onderweg niet hoeft kwijt te raken.
Wie weet ontstaat juist daar iets bijzonders.
Want wanneer je niet langer alles hoeft te controleren, komt er ruimte.
Voor nieuwsgierigheid.
Voor verwondering.
Voor spel.
Voor een idee dat je niet had gepland.
Voor een verlangen dat je niet zag aankomen.
Voor iets in jou dat al die tijd misschien zachtjes heeft gewacht om naar buiten te komen.
Zijn we werkelijk vergeten waarom we hier zijn?
Niet alleen om te begrijpen.
Niet alleen om te helen.
Niet alleen om onszelf steeds verder te ontwikkelen.
Maar vooral om te ontdekken.
Te ervaren.
Te spelen.
Te creëren.
Te leven.
"Wat zou er in mijn leven meer ruimte krijgen als ik niet alles hoefde te controleren?"
Misschien komt er dan een klein beetje ruimte.
Een uitnodiging.
Om los te laten wat niet langer gedragen hoeft te worden.
En om te luisteren naar wat er in jou wil ontstaan.
Liefs,
Leen 🌿
Opmerkingen